Deszcz, smutek i łzy

Powietrze po deszczu jest rześkie. Moim ciałem wstrząsają dreszcze, ale nie wchodzę do środka. Tylko tutaj mogę poczuć zimno. Kocham je, bo tylko ono sprawia, że wciąż wierzę w to, że jestem człowiekiem. Wtedy mogę sobie wyobrazić, że On wychodzi za mną na balkon, obejmuje mnie czule ramionami, a ja wtulam się w jego sweter i czuje jego zapach. Wyobrażam sobie, że po chwili On składa delikatne pocałunki na czubku mojej głowy. Te marzenia sprawiają mi ból, który ogarnia całe moje ciało. W końcu wracam do mieszkania. Idąc korytarzem, opuszkami palców muskam wszystkie przedmioty na mojej drodze i wyobrażam sobie, że On robi to samo. I czekam aż jego ręce uniosą mnie do góry, a z moich ust wydobędzie się okrzyk radości. Obracam się na chwile, spoglądam przez okno i dostrzegam wiatr poruszający gałęziami drzew. A On wtedy znika. Ptaki dalej śpiewają. Jak to jest możliwe? W szkole uśmiecham się, śmieję się, rozmawiam. A potem w domu zakładam słuchawki, wyciągam pamiętnik i przy akompaniamencie muzyki piszę te słowa. Nikt nie widzi we mnie tego ogromu cierpienia. Oni nie chcą tego widzieć. Tak jest łatwiej żyć, ale jednak ja czekam, aż na szybie przez którą patrzę pojawi się długa rysa, a po chwili szkło rozsypie się w drobny mak. A przede mną stanie On. Ludzkie wcielenie miłości. Niebieskie oczy będą patrzeć w moja stronę, a w nich odbijać się będzie światłość życia. Czekam na jego oddech, wzrok, słowa, uśmiech. Czekam po prostu na niego, na ludzkie wcielenie mojej miłości z poprzedniego życia. To doprowadza mnie do płaczu. To marzenie, które nigdy się nie spełni. Nienawidzę tego cierpienia, które nie chce opuścić mego ciała. Prawa strona mego ciała drętwieje. Tylko Jego dotyk może  mnie uleczyć. To boli! Z każdym dniem coraz bardziej. Pragnę tego! POTRZEBUJĘ TEGO! Teraz! NATYCHMIAST! Bo ja umieram, ale nikt tego nie widzi. Moja dusza umrze wkrótce, rozbije się na tysiące kawałków i zostanie tylko ciało. Bo ja umieram. Coraz bardziej z każdym dniem.

To co moje

To wszystko co mam. Wiara w dobro, miłość, przyjaźń, Nieśmiertelność. Tego wszystkiego pragnę. Tylko to mnie uszczęśliwi. To sprawi, że uśmiech nigdy nie zejdzie z mej twarzy. Tylko wiara mnie tu trzyma. Marzenia. Wszystko to, czego nie mogę mieć sprawia, że pożądam tego jeszcze bardziej. Muzyka płynie z głośników. Melancholijna, powolna, zrównoważona. Ona sprawia, że wierzę. Głos to tajemnica. To rozkosz. Pieszczenie tonem, wysokością. Słowami. Wieczność. Boję się jej, marzę o niej, pragnę jej i potrzebuję. Ta potrzeba boli, w końcu oszaleję. Czy tylko mnie na tym dziwnym świecie ogarnia takie uczucie? Proszę, błagam, padam na kolana. Zginę, bez pomocnej dłoni, obrócę się w proch. Bez miłości usycham, tracę poczucie bezpieczeństwa. Marzę o niej. Szalonej, namiętnej, wiecznej. Marzę i śnię o niej w dzień i w noc. Zamykam oczy. I widzę to wszystko. Co we mnie lśni. Marzenia, nadzieję, wiarę. Gdy uchylam powieki, to wszystko znika. Zapada się w ziemię. Potrzebuję pocałunków w czoło, w usta. To jest to czego chce. Chłodne powietrze dostaje się poprzez otwarte okno, do mojego serca. Muzyka gra, a moja dusza pragnie żyć.

List

Moi Kochani!

Jesteście i nie ma Was. Choć nie jesteście przy mnie na co dzień to i tak Was kocham. Jesteście jak mój ukochany, którego jeszcze nie dosięgły moje dłonie. Moją pierwszą, prawdziwą miłością. Najczystszą, najpiękniejszą. Taką, która zostanie w pamięci mego ciała do końca moich dni i jeszcze dłużej. I choć może o Was zapomnę to wiedzcie, że zrobię to naprawdę nieświadomie. Nie chce pozwolić sobie na taki ruch. A może sami będziecie chcieli odejść? Kiedyś być może dojdziecie do wniosku, że to nie to? Może, może, może. Nigdy nic nie wiadomo, prawda? Kocham waszą nieśmiertelność i zazdroszczę jej Wam. Chciałabym choć jeden dzień pożyć Waszym życiem, moi Najmilsi. Wszystko czego pragnę zawiera się w waszych imionach. Nie zdradzę ich nigdy nikomu. A teraz wycofuję się. W głąb mego umysłu, gdzie nawet Wy nie macie prawa wstępu. Gdzie nikt go nie ma oprócz mnie i Jego. Wy powinniście wiedzieć o kogo chodzi.

Żegnam was teraz. I tylko na tę krótką chwilę. Bo wieczność to niewiele, naprawdę. Istnieje dłuższy okres czasu. Musi istnieć…

Z prawdziwą miłością

Żegnam Was

Ja

Demon